De geur van het wad vermengt met zich diesel. Hoewel vermeld dat er geen horeca aan boord is, weten vaste meevarenden toch een blauw witte mok met koffie te bemachtigen. Boven op het dek komt een geelgroene horizontale streep met haaks daarop een verticaal streepje in rood steeds dichterbij tot na
Hoe zou het mij zijn vergaan als ik wel Burgemeester van Schiermonnikoog geworden was? Klopt het beeld dat ik van de functie heb? En klopt mijn beeld van het eiland? (‘t Ailand’, op z’n Gronings). Ik spreek af met de huidige burgemeester Ineke van Gent, via zoom maar dat maakt het gesprek
Het is een leuk idee, kijken of we deze zomer van het ene Duitse Waddeneiland naar het andere kunnen hoppen, maar ook op de Duitse waddeneilanden zijn de prijzen in het hoogseizoen flink de pan uitgerezen. Dus hebben we een appartement gehuurd in Husum, een klein maar fijn havenstadje in Ost
‘Alkmaar is een leuke stad, maar eerlijk is eerlijk, boven Alkmaar houdt de wereld op. Je kunt dan nog heel even verder rijden, maar beter niet te hard, want voor je het weet val je er vanaf’. Dit is wat ik doorgaans antwoord als mensen mijn vragen wat ik in
De rugzak is uitgepakt, de boodschappen gedaan, ik voel me de koning te rijk, de komende week verblijf ik in dit mooie huis aan de Voorstreek. Het aanzien van deze straat, dit huis, de grote tuin, het is allemaal geen toeval. In 1640 wordt het eiland voor 20.000 gulden verkocht
De reis naar Schiermonnikoog begint in alle vroegte in de bus van Alkmaar naar Leeuwarden. Hoe vaak heb ik deze rit over de Afsluitdijk inmiddels gemaakt? Voor mij kijken vier jongens in uniform stoens op hun telefoon, oortjes in, de boodschap is duidelijk: op deze vroege maandagmorgen liever geen contact.
Als ik ’s morgens de gordijnen opendoe zie ik een woelige zee. Hoe mooi is dat?! Groen, geel, blauw, kleuren in vele tinten buitelen over en door elkaar. Na een poosje begint me de eindeloze stroom passerende schepen op te vallen. Niet dat ik schepen per se lelijk of detonerend
Ik heb er al een hele reisdag opzitten als ik met de bus via de vertrekhavens naar Langeroog en Spiekeroog aankom bij de veerboot naar Wangerooge. Het Waddengebied doorkruisen zonder rijbewijs; het kan, maar niet zonder geduld. Het begint al te schemeren als ik om half vijf, tien uur na
De doorgaans lange reis met trein, bus en boot naar de volgende halte op mijn Waddenroute heeft iets van een heilzaam ritueel. Langzaam glijd ik de gehaaste wereld uit, kom ik tot rust, ik zal daarom niet snel kiezen voor een snelboot, laat staan een vliegtuigje. Maar soms is het
Mijn hele leven al kom ik graag en veel op de Wadden. Of de zon nu schijnt of dat het stormt, ik voel mij er thuis. Steeds vaker vraag ik mij af hoe dit unieke gebied er voor staat. Hoe houdt het Wad zich in deze snel veranderende wereld? Daarom
