In tegenstelling tot Nederland waar ‘toerist’ toch een soort van schaamwoord is, wordt op de Duitse Waddeneilanden een zekere eer gelegd in zowel het gast zijn als het ontvangen van gasten, ook op Juist. Er is voor iedereen een stek, van eenvoudig pension tot statig vakantiehuis. En mocht je nog
De eerste etappe van mijn reis naar het eiland Juist – na Borkum het tweede bewoonde Duitse Waddeneiland- voert richting Groningen. Onderweg een korte stop in Buitenpost voor een bezoek aan mijn ouders, een eetafspraak met Isa in Groningen, overnachten bij Irma en dan de volgende dag vroeg met de
Je ziet het al aan de foto’s: Helgoland is geen Waddeneiland. Rotsen en kliffen in plaats van duinen en kwelders. Het ligt aanzienlijk verder uit de kust dan de Oost-Friese Waddeneilanden en is een ‘gewoon’ Duits eilandje in de Noordzee. Bijvangst Een bezoek aan het eiland hoort dus eigenlijk niet thuis
We staan in de haven van Fanø te wachten op de veerboot naar Esbjerg. Aan de overkant zullen we straks worden opgewacht door vier ‘ Mannen aan de Zee’. Een 9 meter hoge sculpturengroep gemaakt van wit beton, die vier zittende mannen portretteert die uitkijken over het water van de
Het is augustus, de vlinderstruiken in de tuin bloeien volop, de seizoenen zijn rond. Er is het afgelopen jaar geen moment geweest waarop ik terugverlangde naar ‘de boot’ in Alkmaar. Het voelt als totaal vanzelfsprekend dat ik hier woon. Alsof deze plek mij heeft uitgekozen in plaats van andersom. Ben
Na een kop thee voor onze trekkershut beklimmen we de dijk, op naar ons doel voor deze middag, het sluisje bij Nieuwe Statenzijl . Daar schijnt midden in de kwelders en omgeven door riet een spectaculaire vogelkijkhut te staan. Het uitzicht op de dijk is weids. Ergens aan de verre
Er is nog een stuk dat niet mag ontbreken in het Nederlandse deel van de Waddenpuzzel die ik aan het leggen ben: Het gebied rond de Dollard. Als je de kaart van Nederland een kwartslag draait zie je pas goed hoe het IJsselmeer en het gebied rond de Dollard deel
De derde dag begint met regen. En niet een beetje regen, maar regen die ons naar de auto doet hollen. Ik heb een hekel aan auto rijden, je ziet minder, je ruikt niets, je voelt de wind niet rond je kop, maar ben evengoed blij dat we ons vandaag niet
Ik ben vroeg wakker. Te vroeg om op te staan, de tas te pakken en het eiland op te gaan. Bovendien ligt Ruud, mijn broer, in de andere kamer nog te slapen. In gedachten dwaal ik af naar het huis waar we ooit samen begonnen. Bilthoven, een eenvoudige eengezinswoning aan
Het traject met de trein via Groningen richting de Duitse en Deense waddenkust kan ik zo langzamerhand dromen. Nog niet eerder legde ik dezelfde route met de auto af. Op de vraag in mijn Wadden-nieuwsbrief ‘Wie wil er een keertje met me mee?’, is mijn broer Ruud de eerste die
